Terapia

Nie znoszę tego pytania ...a raczej zarzutu, zwłaszcza od osób, które nigdy nie skorzystały z opcji pracy nad sobą podczas terapii. Od dziś będę odpowiadać tak, jak wyrysowała Magda Zabłocka ;).

Skojarzenia...i nowe przedsięwzięcie.

Nie wiem jak to się dzieje,ale gdy patrzę na powyższe zdjęcie, znalezione gdzieś w odmętach internetu...mocno się wzruszam. 

Może to już pewna jesienna nostalgia i tęsknota za słońcem, za błogim urlopowym nicnierobieniem? A może tylko nadchodzący PMS, a zdjęcie jest przypadkowym przyczynkiem do roztkliwienia się? Bo ktoś sam tylko, z  jednym kubkiem kawy przy stole, bo za szybą reszta świata i ostatnie promienie zachodzącego lub wstającego słońca...

Myślę, że często przypadkowe-nieprzypadkowe obrazy, które zapadają nam w pamięć, budzą niejasne skojarzenia i silne emocje, mogą naprowadzać nas na  nasze wewnętrzne dylematy, obawy, upchnięte w podświadomość pragnienia...

Na co naprowadza mnie to słoneczne zdjęcie...jest jakiś lęk, ale i tęsknota - za swobodą, możliwością decydowania o sobie, samozadowoleniem i spełnieniem.

Tak łatwo jest czasem sprowokować samego siebie do zadawania pytań o sens swojego bycia, o własne plany i osiągniecie prywatnego dobrostanu...Warto za tym pójść, przeglądać więcej, zastanawiać się, czuć...i podejmowac decyzje.

 

Ja ostatnio podjęłam jedną (nie ukrywam,że mój terapeuta był moją inspiracją). Stworzyłam nową stronę na FB. Opowiadać będzie o moich podróżach małych i większych, o wycieczkach, które są moją największą pasją, zaraz po ludziach :).

Mam nadzieję,że się uda! :)

https://www.facebook.com/recipefortrip?fref=ts

Przemoc powoduje przemoc i ...dziury w mózgu!

http://nauka.newsweek.pl/bicie-dzieci-skutki-przemocy-wobec-dzieci-uszkodzenia-mozgu-newsweek,artykuly,342555,1.html

"Kiedy oś stresu pobudzana jest zbyt często, np. przez bicie lub jego groźbę, zaczyna reagować nadmiernie, zalewając mózg kortyzolem. To niszczy komórki nerwowe i może stać się przyczyną depresji czy ataków lęku "/ z powyższego artykułu w Newsweek/

Artykuł sprawił, że sobie przypomniałam...strach, złość, smutek, rozpacz, poczucie niesprawiedliwości, bezradność, lęk...niektóre  towarzyszyć mi będą w nadmiarze pewnie do końca życia...

Być może  moje ataki paniki, nieumiejętność radzenia sobie ze stresem i strach przed cudzymi emocjami,  zrodziły się właśnie wtedy, gdy widziałam nad sobą pas ojca, czy rękę matki w złości wymierzona w ...ich własne dziecko.

Płakać mi się chce, na to "nieodwracalne". Edukowaniem rodziców w tym zakresie zajmuje się m.in. "Fundacja Dzieci Niczyje"/ siedzibę mają na Saskiej Kępie/, oby jak najwięcej rodziców nie sięgało po te "najprostsze" i najgroźniejsze "środki wychowawcze". A może by tak się włączyć w działania fundacji?

http://fdn.pl/

Granice

Naj­bar­dziej egzo­tyczną dżun­glą na świecie jest psychi­ka ludzka. J. Conrad

 So true! Martwię się /nic nowego/, ale tym razem o przyjaciółkę, która co jakiś czas wpada w "czarna dziurę" depresji. Trudno pomóc komuś, kto ucieka - przed światem...Może więc trzeba za wszelka cenę zapobiegać?

Tylko gdzie jest GRANICA pomiędzy smutkiem i chandrą, a głęboką, czarną i ciężką jak smoła depresją? Gdzie jest granica między codziennym stresem i niepokojem, a histerią i napadem paniki lękowej?

Czy rzeczywiście na wszystko dobre jest mindfulness, uważność? Przyjęcie i akceptacja danego stanu, ale nie podążanie za ruminującymi myślami?

Uważam,że już w szkole, co ja mówię, w przedszkolu powinni nas tego uczyć! Jak się uspokajać, relaksować, przyglądać własnym uczuciom i nazywać je. Czemu w szkole podstawowej nie ma zajęć z psychologii? Gdzie dorastający człowiek ma się nauczyć asertywności, akceptowalnego wyrażania emocji, planowania itp.? W domu rodzinnym rzadko się o takich kwestiach rozprawia. 

Na ten moment, niestety dopiero podczas drogich warsztatów, po osiągnięciu pełnoletności, bądź w trakcie własnej psychoterapii możemy się emocjonalnie uświadamiać. Jeśli się na takowe rozwiązania zdecydujemy.

Można się tez wspierać fachową i mniej fachową literaturą: